با آفزایش آگاهی و وسعت فکر و تجربه زیسته، به تدریج خاطرات ما از ما دور می شنوند. بعضی دلتنگ گذشته می شوند چون می پندارند که آن زمان همه چیز زیباتر و گرم تر بود. اعتماد ها بیشتر بود چون صداقت ها بیشتر بود و گذشت زمان به دنیا چهره زشت تری داده است.  اما بعضی دیگر خاطرات را نقادانه تر نگاه می کنند. اینکه در کذشه افراد را چطور باور می کردیم. در دامنه دوستان و حتی خانواده، به کسانی باور داشتیم که برای ما ارزشی قایل نبودند و حمایت از ما بخشی از منافع شان را تامین می کرد. نویسندگانی را ستایش می کردیم و روشنفکر می دانستیم که نه تنها روشنفکر نبودند بلکه جمود فکری و حتی افکار بعضا وحشتناکشان را پشت کلمات زیبا پنهان می کردند. با خوانندگان، هنرمندان  و هنرپیشگانی خاطره ساختیم که در بزنگاههای تاریخی حمایت کنندگان خود ایستادند. نوستالژی برای این حمایت کنندگان حس گول خوردگی در سادگی خودشان را تداعی می کند